De eerste wandeling van dit jaar begon in een sfeervolle mist, die later plaatsmaakte voor een heerlijk zonnetje in de middag. Ook de treinreis verliep verrassend soepel – dat mag ook weleens gezegd worden.
In Nijmegen wachtte ons een uitdagende route, met flink wat hoogteverschillen. De vele trappen en het verraderlijke valse plat maakten het soms pittig, maar juist dat gaf de wandeling extra karakter.
Zoals we inmiddels gewend zijn, had Henriette haar huiswerk weer uitstekend gedaan. Onderweg nam ze ons mee terug in de tijd, met boeiende verhalen over Nijmegen in de periode van de Batavieren en de Romeinen – altijd weer interessant om naar te luisteren.
De Waal vormde een mooie rode draad tijdens onze tocht. Regelmatig dook de rivier weer op en staken we haar over via een van de bruggen, wat telkens weer een ander perspectief gaf.
De twee geplande stops waren absoluut de moeite waard: een heerlijk stuk appeltaart en een bijzondere lunch zorgden voor fijne rustmomenten.
Kortom, het was een heerlijke dag. Een goed te doen wandeling, in prettig gezelschap en met een geweldige gids. Ik kijk nu al uit naar de volgende wandeling.
Arida Verburg
